ساخت و ساز خشک

تا قبل از جنگ جهانی دوم، اندود گچی رایج ترین مصالح برای پوشش داخلی منازل، ساختمان های اداری و بسیاری از ساختمان ها در اروپا به شمار می رفت. در آن زمان واژه خشک برای مصالح پوششی دیوار که نیاز به اندود گچ نداشت، به کار می رفت. در سال های پس از جنگ جهانی دوم استفاده از سیستم های دیوار خشک به علت اینکه مشکلات سیستم اندود گچی (از قبیل نیاز به نیروی کار متخصص، وزن بیشتر، نفوذ رطوبت به ساختار زیرین، سرعت پا یین و صرف زمان برای خشک شدن قبل از عملیات رنگ کاری) را برطرف می نمود به سرعت گسترش یافت.

این سیستم روشی برای ساخت جداکننده های غیر باربر و پوشش نازک کاری دیوار و سقف کاذب با استفاده از اجزای پیش ساخته است که از قاب نگه دارنده و صفحه گچی نصب شده بر روی آن تشکیل می شود. در مواردی نیز به جای صفحه گچی از صفحات سیمانی استفاده می شود. قاب نگه دارنده اصلی از سازه ها با مقطع C و  Uو L شکل سردنورد شده از جنس فولاد گالوانیزه و در برخی کشورها از مقاطع چهارتراش چوبی استفاده می شود. قاب اصلی برای نصب و تثبیت صفحات گچی در نظر گرفته شده و هیچ گونه نقش سازه ای در ساختمان ندارد.

اتصال صفحات به قاب با استفاده از پیچ مخصوص صورت می گیرد و سپس درز میان آن ها به وسیله نوار و بتونه مخصوص درزگیری شده و بدین ترتیب سطحی یکپارچه حاصل می گردد.

این روش ساخت به عنوان سیستمی مدولار، برنامه ریزی دقیق، اجرای سریع و صنعتی سازی را میسر می نماید.